Juni 2022 ~ persoonlijk delen: hoe het was, het is, het wordt

Mijn zoon, mijn leraar

Gedurende 15 jaar heeft mijn leven gestaan in het teken van de zorg voor mijn verstandelijk beperkte zoon Nerwe. Ik had hem ooit ‘besteld’ in de geestelijke wereld. Ik voelde dat het voor sommige zielen nodig was om te komen in een lichaam dat anders werkt dan ‘normaal’. Ik wist dat ik zo’n ziel kon zien en begeleiden, ongeacht de lichamelijke vorm waarin een kind bij mij zou komen.
Zo’n ziel kwam… Nerwe. Het was een bijzonder avontuur. Iedere dag weer. Hij was mijn meester, mijn leraar. In zijn lichaam komen was een hele klus en ik incarneerde met hem mee. Ik bouwde mijn fysieke huis, mijn lichaam opnieuw mee op, nu met bewustzijn. Ik leerde mij nieuw te verhouden tot mezelf, tot mijn omgeving, tot mens-zijn, tot emoties. Zoals dat eigenlijk met ieder ouderschap gaat. Door je kinderen word je zelf ook nieuw. Prachtig!
Het was ook intens. Vanaf dat Nerwe 1,5 jaar was, zijn zijn vader en ik uit elkaar gegaan en betekende dat alleenstaand ouderschap. Gelukkig ook co-ouderschap en gaandeweg een heel zorg- en begeleidingsteam om ons heen vanuit Nerwe’s persoonsgebonden budget. Sinds 2015 ging ik intensief de Omnium Methode studeren bij Caroline Cory, Hyacintha Kraidy en Frits Evelein. In 2018 ontdekte ik in een healingsessie dat Nerwe en ik op energetisch niveaus samenwerkten; in andere dimensionele lagen dan de fysieke had hij ook samenwerking met mij nodig om zijn taken in het groter geheel, van het creëren van het Nieuwe Aarderaster, te kunnen doen.
Het werken met Omnium leerde mij situaties die op 3D level gebeuren in een groter perspectief te kunnen plaatsen. Dit heeft mij een enorm gevoel van zingeving, diepgang en vertrouwen gegeven. Het werd er niet altijd makkelijker op, maar het inzicht in het groter perspectief gaf mij een diep gevoel van deel uit maken van een groot plan.
Een voorbeeld hiervan is toen Nerwe zomer 2020 afscheid nam van zijn school – na zich 10 jaar ontwikkeld te hebben in de bijzondere gemeenschap die zijn vrijeschool voor Speciaal Onderwijs was. Precies op het moment van afscheidzang voor Nerwe vlogen er twee duiven uit de boom. We hadden daar al een hele tijd omheen gestaan met een grote groep mensen.
Toen ik de dag erna hierover vertelde aan een dierbaar intervisiegroepje van Omnium studenten brak ik in tranen uit. Een groot verdriet met dito vloed tranen stroomde. Al invoelend en pratend realiseerden we ons dat dit afscheid van Nerwe zijn school ook een nieuw tijdperk inluidde voor mijn band met hem. Onze energetische samenwerking zat erop. Het werk op andere niveaus aan het mee-creëren van het Nieuwe Aarderaster was klaar. In 3D tijd-ruimte was er nog een en ander nodig alvorens mijn eigen nieuwe fase aan kon breken, maar het tijdperk is daar op dat moment ingeluid.
Eind december 2020 is Nerwe in een kleinschalig antroposofisch gezinshuis gaan wonen. Dat was gelukkig al heel snel zijn nieuwe thuis. Vijf medebewoners, lieve begeleiders, een prachtig huis in de bossen, alles goed geregeld. Zoonlief is een tevreden, vrolijk jong mens, die ik na hard werken en goede zorgen aan de zorg van anderen over heb gedragen.

Mama, de vogels zeiden…”

Mijn dochter Ayla wordt augustus 2022 acht jaar en speelt viool sinds een jaar. Natuurlijk vraagt dat oefenen oefenen oefenen. Net zoals iedere vaardigheid.
Naar les gaan is leuk, maar thuis oefenen bleek eigenlijk een blok aan Ayla’s been. Het was zoeken: ga ik streng zijn en zeggen dat ‘het moet’? Dat wil ik eigenlijk helemaal niet. We hebben niet voor niets gekozen voor thuisonderwijs. Intrinsieke motivatie is de enige echte. Thuis oefenen gaf alleen iedere keer weer geduw en getrek, onderhandelen. Daar ging negatieve energie in zitten.
Is dit wel ‘de bedoeling’ vroeg ik me af, vindt ze het echt leuk?
Ik kon zien dat er een mooie band is tussen Ayla en de viool. Vanaf dat ze een jaar of 4 was, vond ze de viool al mooi. Ze heeft ook nog eens een goed muzikaal gehoor, waardoor ze hem zuiver kan laten klinken. De docente zei ook dat ze ‘iets’ ziet tussen Ayla en de viool. Wat doe je dan als ouder? Je wil ontwikkeling steunen, maar niet dwingen.
Met de docente had ik het er ook al vaker over gehad. In al haar jaren lespraktijk was het een terugkerend fenomeen: de frisse tegenzin om thuis te studeren. Toch is de enige manier om een vaardigheid goed onder de knie te krijgen door het vaak en regelmatig te doen.
Het is ook een gegeven dat wanneer iets een gewoonte is, een standaard onderdeel, een ritueel, dan kost het de minste energie. Dan doe je het gewoon.
Het gegeven dat er een band is tussen Ayla en de viool, de wetenschap dat muziekmaken goed is voor de ziel en de algehele ontwikkeling én dat het waardevol is om te leren doorzetten om een vaardigheid onder de knie te krijgen, maakt dat ik me als ouder voldoende gemotiveerd voel om Ayla te motiveren vioolspelen als onderdeel van haar leven te blijven doen.
Toen er op een ochtend weer gemopper was voor het viool spelen, heb ik gezegd dat ze het idee los kan laten dat het ‘leuk’ moet zijn. Ook als je het even niet leuk vindt, er geen zin in hebt, of je mopperig voelt, dan gaan we het toch doen. In mijn leven zijn er van allerlei dingen die ik niet ‘leuk’ vindt: boodschappen doen, eten koken, opruimen, schoonmaken, wassen. Maar ik doe ze toch! Het hoort erbij, en als je het gedaan hebt, voel je je meestal tevreden.
Vanaf nu gaan we iedere ochtend na het ontbijt viool spelen. Jij kunt kiezen om energie te gaan stoppen in mopperen, maar daar heb ik geen zin in dus dat mag je in je eigen ruimte doen.”
We hadden al ontdekt dat ze in de ochtend nog fris is en de tegenzin vaak minder is. Later op de dag vraagt het veel meer.
We zijn nu een paar maanden verder. Het zit in het systeem. Iedere ochtend na het ontbijt vioolspelen. Zo doen we het. Heerlijk die duidelijkheid. We varen er wel bij, zeker ook Ayla. Ze is apetrots dat ze nu liedjes kan spelen die eerst veeeel te moeilijk leken.
Inspirerend. Oefening baart kunst!

Ayla vindt het heerlijk om publiek te hebben, om voor anderen viool te spelen.
Het is bijzonder om bij mezelf te merken wat er dan gebeurt in mij. Ik heb het idee dat voorspelen ‘goed’ moet gaan. Dat je pas iets gaat presenteren wanneer het ‘af’ is. Dat het dan eigenlijk vlekkeloos en perfect moet gaan.
Ayla heeft daar ‘geen last van’, van die overtuigingen. Ze heeft afgelopen twee weken een heel leuk nieuw liedje geoefend. Een vrolijk liedje wat ze de afgelopen weken per maat heeft ingestudeerd en waarvan ze sinds gisteren alle noten kan vinden op de viool. Het klinkt nog niet echt als een liedje, als je het niet kent. Toch wilde ze het vandaag bij de thuisonderwijsclub Wild & Vrij laten horen, ‘een concertje geven’. Ik zei -vanuit mijn overtuigingen- dat het leuker is als ze het liedje eerst nog een paar weken oefent zodat het vloeiend en als een echt liedje klinkt. En dan een concertje geven.
Even later staan we op een veldje te wachten (het is een ochtend in juni) en de vogels fluiten uitbundig. Ik benoem het prachtige vogelconcert.
Zegt Ayla: “De vogels zeggen dat ik wel kan spelen vandaag.”
Ik: “Bedoel je viool?”
Ayla: “Ja, de vogels zeggen dat ik wel bij Wild & Vrij viool kan spelen vandaag.”
Ik: “Wat mooi dat je dat hoort. Alleen je vertrekt nu zo, dus we kunnen de viool niet meer ophalen. Helaas, lieverd…”
Als Ayla is vertrokken met een andere ouder die vandaag rijdt, overdenk ik het gebeurde. Een concert geven, dat kan altijd. Omdat je plezier hebt in spelen. Omdat je iets hebt geleerd, omdat je iets kunt. Gewoon om te delen. Daarvoor hoeft het niet perfect te gaan. Wat een idee is dat eigenlijk! Ayla vindt het heerlijk dat de ander luistert naar haar vaardigheid, haar oefenen, haar bezig zijn.
Is het eigenlijk niet zot dat iets perfect moet gaan om het naar buiten te brengen? Waarom eigenlijk? En wanneer is iets dan ‘perfect’ of ‘goed’?
De vogels die gaan toch ook niet eerst oefenen? Ze zingen gewoon uit volle borst. Iedere ochtend weer. En natuurlijk zeggen zij tegen Ayla dat ze gewoon moet spelen! Ik voel tranen prikken achter mijn ogen. Zo puur is Ayla, zo’n schoonheid zit er in haar onbevangenheid.
Spelen voor een ander gaat niet over iets ‘perfects’ brengen. Ik voel mijn eigen belemmeringen hierin en ben dankbaar dat ze mij die zo liefdevol heeft voorgehouden door te zeggen wat de vogels haar zeiden: “Speel viool, Ayla!”
Voorspelen gaat over Zijn, doen waar je plezier in hebt, delen waar je hard voor geoefend hebt. Aandacht van de toehoorder. Aanwezigheid. Waargenomen worden. Een getuige hebben.
Het is een vorm van communicatie. Het is verbinding. Met onszelf, dat wat we kunnen en leuk vinden, de ander en het grotere geheel. Het geeft zin, een gevoel van ertoe doen. Samen-zijn. Daar groeien we van. Groeien, leren, ontwikkelen is zoveel waardevoller dan ‘goed’ of vlekkeloos iets kunnen.
De dag is nauwelijks begonnen en weer heb ik zo’n prachtige les van mijn dochter ontvangen. Wat een rijkdom. Dankbaar.

Drie-eenheid

Nadat Nerwe eind 2020 uit huis was en ik zijn nieuwe verzorgers begeleid had en de pgb-administratie afgerond was, kon ik gaan afdraaien. Overspannen en opgebrand stortte ik in. Dat was voorzien, al jaren lukte het maar net om balans te houden in mezelf. Ik liep al langer op mijn tandvlees. Ik had een uitkering aangevraagd die me direct werd gegeven. “Jij hebt de staat heel veel geld bespaard door jarenlang jouw zoon thuis te verzorgen”, kreeg ik te horen. Dat was met liefde gedaan.
Nu ontvang ik met dankbaarheid een uitkering. Mij werd de ruimte en tijd gegeven om weer mezelf worden. Niet voornamelijk een moeder-met-een-zorgintensief-kind zijn en daarnaast nog een leven proberen te onderhouden. Na veel lummelen, fietsen, wandelen, lezen, kwam gaandeweg weer steeds meer innerlijke ruimte en vitaliteit in mij en nu voornamelijk voor mij beschikbaar – en Ayla. En voor een partner bijvoorbeeld. Ruimte voor een relatie was er met Nerwe eigenlijk niet echt.
Ik heb samen met Ayla een partner voor mij uitgenodigd in ons leven. Ik voelde dat het belangrijk was om haar daarin mee te nemen. En, zoals Ayla het onlangs nog zei: “Onze Droomman is gekomen!” Harm. Een bijzonder verhaal waar Harm en ik wekelijks onze dankbaarheid en verwondering naar elkaar over delen. Er valt heel veel over te vertellen, de synchroniciteiten zijn oneindig, maar nu houd ik het bij een sterk verkorte versie.
Ik kende vooral Harm’s vrouw Marieke. Van 2010 tot 2012 volgde ik vrouwenworkshops met dans en ritueel bij haar. In die tijd paste ik ook met Nerwe enkele keren op hun yurt terwijl zij een week weg waren. Dat vormde ook de inspiratie om later zelf mijn yurt te bouwen en er een paar jaar met Nerwe in te wonen. Ook heb ik samen met Marieke en een groepje vrouwen een jaar of 4 maandelijks de volle maan gevierd met verdieping en ritueel.
Nu had ik Harm & Marieke al jaren niet gezien. Ik was druk met de kinderen en zij met het opzetten van een leefgemeenschap. In april 2021 overleed Marieke na een half jaar ziekbed. Op een prachtige manier hebben Harm en Marieke in die ziekteperiode hun 35-jarige gezamenlijke leven afgerond. Zij hadden eigenlijk alles tegen elkaar gezegd, hun relatie was zuiver. Er was niets dat hen nog vasthield. Marieke’s tijd op Moeder Aarde zat er blijkbaar op en dat konden ze beiden accepteren.
Harm was natuurlijk intens verdrietig dat zijn lieve levensgezel was heengegaan, maar was tegelijkertijd ook klaar om aan een nieuwe cyclus in zijn leven beginnen. Net als ik, nadat Nerwe en mijn afspraak van intensieve samenwerking erop zat.

Op de avond van Marieke’s crematie dansten we voor Marieke’s leven in een prachtige grote yurt en er ging een vonk over tussen Harm en mij… Een bijzondere timing, maar dit voelde helemaal de bedoeling. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder. Een jaar van rouwen, ont-spannen, elkaar leren kennen, terugkijken naar wat we hebben geleefd, huilen, wandelen, praten.
Langzaamaan is er ruimte ontstaan om nieuwe stappen te zetten, nieuw te bouwen, samen te bouwen. Voor mij Goud in handen. Voor Harm zijn Professional Training Movement Medicine (een dansvorm lijkend op de 5ritmes).
Harm heeft samen met Marieke en een aantal andere mensen een prachtige woon-werkgemeenschap opgericht: Hof van Moeder Aarde in Neede. Een heerlijke plek waar Ayla en ik ook graag zijn.
Het is een ongelofelijke zegen om te ervaren hoe afgestemd Harm en ik met elkaar zijn op alle vlakken van ons leven. Beiden hebben we zoveel geleerd van en over het leven, over onszelf. We hebben veel vruchten om samen te delen en samen van te genieten. Onze sociale netwerken hebben ook nog eens aardig wat overlap. Op vele fronten voelt het als thuiskomen bij elkaar. Met steeds weer verwondering over hoe ontzettend we bij elkaar passen en de stroom van liefde en ontspanning die dat geeft.

Extra fijn is dat Ayla het ook zo goed heeft met haar bonusvader. Harm en Marieke hadden graag samen kinderen gehad, maar niet gekregen. Harm geniet enorm van zijn rol als bonusvader. Voor mij is dit natuurlijk ook dubbel genieten én ontspannend om niet meer alles alleen te hoeven dragen in het dagelijks leven. We vormen een mooie drie-eenheid samen. Een prachtig stevig uitgangspunt voor veel nieuwe creaties!